Dvorac u Hodoniju

Iako je većina dvoraca koji su nekad pripadali plemićkim porodicama u Banatu zaboravljena od strane lokalnog stanovništva i vlasti i prepuštena neumoljivom zubu vremena i propadanju, takođe možemo da potvrdimo da postoje izuzeci od opšteg pravila. Naravno, ovi izuzeci spadaju u privatno vlasništvo. Zahvaljujući zakonskom vlasniku, unuku bivšeg vlasnika, koji je uspeo da povrati vlasništvo nad imanjem, i kasnije, 2008. godine pokrenuo restauraciju zgrade, dvorac u Hodoniju i njegova okolina povratili su nekadašnju raskoš.

U 18. veku, vlasnik sela Hodoni i imanja oko njega bio je veliki vojvoda od Toskane, Georgius Manikati Sofronius (1724. – 1829). On je zatim prodao zemlju Đerđiju Manasiju, koji je ostao vlasnik do svoje smrti 1873. Ovim posedom upravljao je njegov sin od 1839, a 1840. već je započeo izgradnju porodičnog dvorca. Graciozna središnja zgrada imanja, dvorac, imala je brojne dodatne zgrade, novi park, drveće, staze i prelepu baštu. Prizemlje pokriveno lučnim krovom od cigala zadržalo je svoj originalni oblik, a izgled dvorca, sa svojom neoklasicističkom fasadom, karakterističan je za plemićki dom u Banatu.

Nakon 1874, vlasništvo nad posedom prešlo je u ruke mnogih porodica: 1874. kupio ga je nadvojvoda Johan od Toskane, 1877. vlasnik je postala Fransiska Todesco, a 1879. godine Bela i Geza Ereš, od kojih su Janoš i Mihalj Kaštori kupili posed 1888. i ostali njegovi vlasnici najduže vremena.

Za vreme drugog svetskog rata, posed je kupio Toma Surlaš, trgovac iz Temišvara. Ipak, za vreme komunističke vladavine, posed je nacionalizovan i država je postala vlasnik zgrade. Središnja zgrada i dve sporedne postale su administrativne kancelarije. Enterijer dvorca je doživeo promene – veće sobe podeljene su na manje. Rad je obavljen bez ukusa i jeftinim materijalima. Iz ni danas razjašnjenih razloga, u jednom trenutku se verovalo da je najbolja nova svrha dvorca da se sobe pretvore u farmu za kokoške, i ovaj predlog je prihvaćen. Kasnije je dvorac preuzeo COMTIM i kompanija je odlučila da okruži zgradu betonskim zidom koji su zatim „ukrasili“ bodljikavom žicom. U međuvremenu, prostor između središnje i dve sporedne zgrade je proširen. Rečeno je da je razlog za ove promene bio to što su ove zgrade kasnije korištene za protokol gde bi uticajni članovi partije mogli da se sakriju od znatiželjnih očiju javnosti, osoblja i vozača pomoću zida, a u vreme održavanja sastanaka u zgradama. U to vreme posađen je i voćnjak oko dvorca. Ustanovljena je farma vode i restaurirana je fasada, pažljivo ostavivši originalne dekorativne elemente nedirnute. Činjenica da je zgrada istrpela veću štetu nakon što je COMTIM nestao i zgrada i park su potpuno napušteni, zapušteni i prepušteni propadanju dodaje još jedan nivo ironije u priču o ovom imanju.

Oživljavanje kompleksa započelo je 2004. godine kada je imanje vraćeno poslednjem zakonskom vlasniku. Pod njegovim upravljanjem, ova „kurija“ povratila je svoju nekadašnju lepotu. Restauracija je proširena na okolno područje. Zahvaljujući tome, dendrološki park sa retkim vrstama drveća, voćnjak koji se proteže na više od 10 jutara, kao i jezerce, zajedno čine šarm ovog dvorca još većim. Slučaj ovog dvorca je prilično jedinstven: restauracija rađena sa ukusom imala je za rezultat uspešno spašavanje tako stare zgrade, plemićkog dvorca u Banatu kojem su se nekada divili mnogi.

Od 2014. godine u dvorcu se održava godišnji festival simfonijskih orkestara, „SoNoRo Conac“ koji je učinio ovo imanje još primamljivijim posetiocima. Restoran je smešten u dvorcu (restoran Conacul), otvoren je za posetioce i predstavlja idealno mesto za različite značajne događaje (venčanja, krštenja, porodična i druga okupljanja, prezentacije, konferencije, seminare, obuke i team building događaje.

Post Author: