Karaševo

Nedaleko od Rešica, prema jugu, iznad klisure Karaševa stoji kula bogate istorije u koju su upletene mnoge legende. To je Karaševo, tvrđava sagrađena na brdu Grad. Može joj se pristupiti kolima okružnim javnim putem Rešita – Anina; ovaj put vodi sve do sela Karaševa. Na ulazu u selo, postoji staza koja vodi ispod vijadukta i duž reke Karaš. Nakon pola sata hoda stazom severoistočnom stranom klisure, dolazi se do tvrđave. Klisura Karaša je jedan od najveličanstvenijih predela u Rumuniji. Reka je u ovoj oblasti formirala mnogobrojne pećine svih vrsta. Ovaj deo reke Karaš čini oblast Nacionalnog parka Semenik-klisura Karaša.

 

Tvrđava, ili bar njeni ostaci, nalazi se na visini od 415 metara, na vrhu brda. Isprva je tamo stajala osmatračnica koju su sagradili Rimljani. Mesto je odabrano zbog svoje izuzetne strateške pozicije. Sa obzirom da se nalazi na ivici klisure Karaša, bilo je lako motriti na saobraćaj koji se odvijao na važnom putu koji je prolazio kroz oblast. Dokumenti pominju građevinu pod imenom Kraljevska tvrđava (Castra Regalis) već 1200. godine, dok 1323. godine dobija ime Tvrđava Karaševo (Castrum de Crassou). Turci su je uništili ali je potom ponovo izgrađena. Pripadala je banatskom fortifikacionom sistemu. Žitelji Karašova nazivaju je „Turski grad“.

 

Na početku 15. veka, tvrđava je bila jedno od utvrđenja kraljevine Mađarske, pod vođstvom Žigmunda Luksemburškog. 1429. godine, zajedno sa ostalim obližnjim tvrđavama, ova zgrada bila je kraljev poklon redu Tevtonskih vitezova – nadao se da će vitezovi uspešno braniti južne granice njegovog kraljevstva od Turaka. Ipak, videvši da ovaj plan ne daje plodove, kralj je uzeo tvrđavu sebi 1435. Do 1448. godine tvrđava je pripadala Sibinjaninu Janku (Janoš Hunjadi), nakon čega je prešla u ruke Đurađa Brankovića, srpskog despota. Nakon smrti despota, tvrđava je verovatno stigla u ruke Matije Korvina. Kralj je poklonio utvrđenje Dojčinu Petru (Peter Doci) 1472. godine. Nakon bitke za Mohač, Turci su uspeli da osvoje tvrđavu nakratko, nakon čega su je preoteli transilvanijski prinčevi, ali je na kraju opet pala u otomanske ruke. Nije poznato kako je došlo do toga da bude uništena.

 

Tvrđava je napravljena od neobrađenog kamena i na početku se protezala na preko 2.500 kvadratnih metara i imala izduženi oblik osnove. Sa severoistoka štitila su je dva duboka kanala izbušena u kamenu i to je bila jedina strana sa koje joj se moglo prići. Širina kružnog bedema (ostaci su i dalje vidljivi na severnoj strani) varira između 1,7m i 3,2 m. Unutar zidova utvrđenja mogu se videti ostaci okruglog rezervoara za vodu koji je bio, po legendi, povezan sa dubokim bunarom izdubljenim u steni sa pećinom na dnu, tako da je tvrđava bila snabdevena vodom.

Ova ideja je manje verovatna, odnosno, bio bi to poveći poduhvat izbušiti takav dubok bunar u gustom krečnjaku. Verovatnije je u pitanju bio prirodni bunar. Ipak, autentičnost legende ne može se u potpunosti odbaciti, jer ispod tvrđave postoji pećina koja je ponekad poplavljena i poznata je kao „pećina ispod tvrđave“.

Po drugoj legendi, budući da je utvđenje bilo postavljeno visoko na stenama i da je nedostatak vode mogao biti problem, Turci su želeli da reše ovaj problem tako što bi doveli vodu iz doline u kojoj je nekada bilo selo. Legenda kaže da su seljani bili prisiljeni da se okupe u selu i napune rezervoar utvrđenja vodom tako što su dodavali bakrene kofe pune vode od ruke do ruke. Priča se da je paša lično gledao kako reka Karaš teče u dolini od tvrđave i primetio da na delima ispod stena, gde je reka stvorila kavitaciju i gde je voda izgledala skoro pa crna, tako da je uzviknuo: „Kara-ssu!“ (odnosno „Crna voda!“, „kara“ na turskom znači crna, a „ssu“ znači voda). Po legendi, reka je ovako dobila ime.

Post Author: