Tvrđava u Mehadiji – Mehadija

500 metara severoistočno, iznad Mehadije, poslednji oronuli ostaci stare tvrđave Mehadija. Ovo utvrđenje, poput mnogih u okrugu Karaš-Severin, sagrađeno je u 14. veku, na mestu na kojem je stajala jedna drevna tvrđava. Imalo je značajnu ulogu u ratu (i ofanzivnim akcijama) koji je Sibinjanin Janko vodio protiv Otomanskog carstva i predstavljalo je ključnu poziciju u strategiji odbrane jugoistočne granice kraljevine Mađarske. Sudbina mu je bila slična kao i kod mnogih utvrđenja u Banatu: vremenom je uništeno u bitkama protiv Turaka.

Tvrđava Mehadija je najverovatnije sagrađena u 13. veku, nakon mongolske invazije Evrope, od strane klana Gut-Keled. Kao i većinu drugih fortifikacija u okrugu Karaš, ovo utvrđenje imalo je važnu ulogu u odbrani južnih granica kraljevine Mađarske jer je pripadalo graničnom sistemu tvrđava tog područja. Pokušaji Karla I da zauzme tvrđavu 1314. nisu uspeli, ali do 1321./1322. pala je pod vlast kralja. Od 1335. bila je u rukama severinskih banova. Na početku 15. veka služila je kao sedište vitezima Tevtoncima (koje je naselio kralj Žigmund Luksemburški) nekoliko godina, ali nakon 1349. Sibinjanin Janko je preuzeo tvrđavu, ojačao je i koristio za svoje napade na Turke. Nakon ovog perioda, sledeća dva veka, tvrđavu su naizmenično kontrolisali Turci i Mađari. Nakon 1738. izgubila je svoje istorijsku ulogu. U proleće, Mehmed-paša Sokolović osvojio je tvrđavu, ali kraljevski general Karafa uspeo je da ga povrati od Otomanskog carstva za vreme leta, samo da bi je opet izgubio od iste armije nekoliko nedelja kasnije. Pod uslovima Beogradskog mira iz 1740. tvrđava je morala biti uništena, kao što je bio slučaj sa mnogim drugim utvrđenjima. Preostale zgrade korištene su od strane austrijskih kraljevskih trupa neko vreme kao kasarne. Nakon što je uspostavljena graničarska služba na vlaško-ilirskoj granici, tvrđava je izgubila vojnu važnost, napuštena je i prepuštena na milost i nemilost prirode.

Danas je od ogromne tvrđave ostao samo šestougaoni unutrašnji toranj. Tvrđava je podignuta na uskom brežuljku, na ivici provalije. Zbog strateške pozicije, moglo joj se pristupiti samo sa severa – ovde je unutrašnja kula izgrađena na svojoj šestougaonoj osnovi, sa zidovima 2,5 m debljine, koji su sezali 16m u visinu. Prizemlje je zasvođeno, iznad koje su mogla da se izgrade još dva-tri sprata. Sprat koji se nalazio na visini od oko 6 m bio je dalje podeljen kamenim pločama naslonjenim na zidove. Tvrđava je dobila svoj konačni izgled u 15. veku, nakon niza dodatnih utvrđivanja, gde su zidovi bili blago zakrivljeni prema gore i bar još jedan okrugli toranj dodat je u kompleks. Drugi toranj je postojao u ravnini sa kapijom i kamenim mostom. Put koji je vodio do ulaza išao je kroz rov izdubljen u steni.

Zidovi oko unutrašnjeg tornja viši od 16 m svedoče o tome kakva je ovo građevina bila i kakvu važnu ulogu je imala u uzburkanoj istoriji Banata.

Post Author: